Ogladacie panstwo podwodne ogrody na wyspie Catalina,
raj egzotycznych ryb i olbrzymich krasnorostów morskich.
Najwiekszy z nich to wielki krasnorost pecherzowy.
Tak jest, prosze pani, krasnorost pecherzowy.
Prosze zwrócic uwage na kolysanie sie krasnorostów, jak w pieknym balecie.
A jesli do naszego baletu chcialaby się przylaczyc syrena,
pamietajcie, ze w tajemniczych glebiach oceanu wszystko jest mozliwe.
- Gotowe, Jenny. - Skacze.
Hej!
Na Boga, co pan wyprawia?
- Do mnie pani mówi? - Tak, do pana.
- To mój kostium. - Przepraszam.
- Bardzo dziwnie wyglada. - To ogon syreny.
Moze mi pan go zwrócic?
To nie takie proste. Zaplatal się. Prosze wejsc na poklad, rozplacze go.
To nie bedzie latwe, poniewaz nie mam dolu kostiumu.
Ach, rozumiem.
Prosze to zalozyc.
I jeszcze jedno. Nie umie pan czytac?
- Tego jużnie rozumiem. - Tam jest wyraznie napisane:
"Lowienie zabronione".
- Nie lowilem. - Wiec co pan robil?
Polowalem na syreny.
Kaze pana aresztowac.
To pania zaaresztuja za plywanie bez kostiumu.
KOSMICZNE PRZYGOD Y JENNIFER
TEST GRAWITACYJNY UDANY
Historyczne osiagniecie Bruce'a Templetona, mistrza przestrzeni
Panie Templeton, nowe urzadzenie w panskiej firmie
- pokonuje niewazkosc w kosmosie? - Tak jest.
- Symuluje grawitacje? - Tak, elektronicznie.
- Moze pan to wytlumaczyc? - Panowie, po kolei.
Jak pan nazywa to, co widzielismy?
Jest to
Grawitacyjny Inercyjny Stabilizowany Manipulowany Obserwator.
G- l-S-M-O. W skrócie Gismo. Tak to nazywamy.
- Bruce. - Tak, Paul.
- Mamy maly problem. Moge przyjsc? - Ja zejde do ciebie.
- Czy Rosjanie maja Gismo? - Nie, ale chcieliby.
- Moze nam pan podac równanie? - Nie. Tylko na to czekaja.
Przepraszam, musze wyjsc. Pan Molloy odpowie na panstwa pytania.
- Poradzisz sobie z tym, Einsteinie? - Będę udawal, stary.
W porzadku, panowie i droga pani.
Slucham. Ale pamietajcie, ze mózgiem jest Templeton. Ja tylko sprzedaje towar.
Jak osiagnal to równanie?
No cóz...
Oto budynek o nazwie M-1.
Zostal specjalnie zaprojektowany do testowania statków powietrznych.
Laboratorium jest zaopatrzone w termiczna komore prózniowa,
- bardzo czysty pokój i przestrzen... - Moge pania prosic?
Oczywiscie, panie Goodwin. Przepraszam na moment.
- Slucham pana? - Gdy skonczy pani oprowadzac,
- prosze do mojego biura. - Tak.
Mobilizuje dzial informacyjny. Prasa domaga się wiadomosci o Gismo,
- wiec powinna pani o tym napisac. - Tak jest.
Powiedzial pan, ze ja mam napisac?
Z wielka przyjemnoscia, panie Goodwin.
Ale jestem tu nowa i nie mam potrzebnego doswiadczenia.
- Mam zaufanie do pani. - Dziekuje, panie Goodwin.
Poza tym szczególnie się pania zainteresowalem.
To bardzo mile z pana strony. Moja wycieczka...
Czesc, Jen. Jak ci się podoba pierwszy tydzien w fabryce?
Jak w college'u. Poproszono mnie o zostanie po lekcjach.
Wdowa kampusu nie moze lekcewazyc dziekana ds. Kobiet.
Wdowa kampusu?
Skad wszyscy tyle o mnie wiedza?
Ta plakietka oznacza, ze zostalas dobrze sprawdzona.
Plec: Zenska. Stan cywilny: Wdowa. Czyli kocimietka.
Nie dla tego kota.
Moge pozyczyc dziesieciocentówke?
Musze zadzwonic do mojego psa.
- Powiedzialas, ze dzwonisz do psa? - Tak.
Gdy jestem w pracy, w ogóle się nie rusza.
Ale gdy zadzwoni telefon, biega po domu i szczeka jak szalony.
Cztery.
Piec.
Wystarczy, Wladimir. Nie mam dla ciebie wiecej czasu, skarbie.
Wladimir?
Prosze.
Dzieki.
Dziekuje za cierpliwosc.
To jest tzw. Czysty pokój.
Jest calkowicie sterylny, aby kurz nie zanieczyscil czesci.
Wchodzacy do tego pokoju musza stanac na kratce,
która strzepuje kurz z butów i ubrania. W ten sposób.
Ojej. Lepiej jużpójdzmy. Tedy prosze.
- Przepraszam. - Chwileczke.
ZAKAZ NOSZENIA WYSOKICH OBCASÓW
- Hej, pani jest syrena. - Tak, jestem syrena.
Nie rozpoznalem pani w ubraniu.
Nigdy się sobie nie przedstawilismy.
I niech tak zostanie.
- Czemu się pani zlosci? - Nie zauwazyl pan,
ze utknal mi tu obcas?
Nie umie pani czytac? Moze pani stracic licencje.
- Wiec wyrównalismy rachunek. - Pomoge pani z tym butem.
Prosze...
Gdzie pani poczucie humoru?
A co z butem?
- Ej, Cripps. - Tak?
Gdzie pan Templeton?
- Chyba w czystym pokoju. - Dziekuje.
- Co ty wyprawiasz? - Jakis wariat mnie goni.
Och, skarbie.
Widzialas go? Maniaka z ogniem w oczach i jednym butem?
- Posluchaj... Witaj, Donna. - Dzien dobry, panie Templeton.
Moge coś dla pana zrobic, panie Templeton? Pan Bruce Templeton.
- Widzialas wlascicielke tego buta? - Zabawne, ze pan o tym mówi.
Widzialam kogos, ale...
Atrakcyjna blondynka. Troche smieszna i w jednym bucie.
- Witam. - Och, witam pana.
- Zgubilas coś? - Nie, nie.
Och, panie Templeton. Tak mi przykro.
Nie wiedzialam, kim pan jest.
Ja... Tak mi wstyd, ze...
Nic ci nie jest?
Nie, dziekuje. Ale... Nic mi nie jest, ale...
- Niech mi pan wybaczy. - Nie ma co wybaczac.
Jestem ci winien jeden pantofel i jeden ogon syreny.
- Nie... Prosze się o to nie martwic. - Prosze. To jest pantofel,
a ogon syreny wysle pózniej.
Dziekuje panu bardzo.
Powiedz panu Molloyowi, ze chce się z nim zobaczyc.
O, Zack.
- Co ci się stalo? - Wlasnie podyktowalem memo
do sprzataczy: "Kurz pod krata do czystego pokoju
ma być codziennie oprózniany.
To wszystko, panno Perkins.
Czy ty?...Ty?...
Wpadles do tej?...
Co w tym zabawnego?
Kurz to najgorsza rzecz na swiecie dla moich wrzodów.
Lekarz powiedzial mi dzis rano...
- Zack. - Gdzie jestes?
Zartujesz. Znalazles dziewczyne i jestes zainteresowany,
- jakby byla kawalkiem sprzetu? - Kosmicznego sprzetu.
Wezme urlop. Będę siedzial na lódce z kawalkiem sprzetu kosmicznego.
- Wiesz, co to jest? - Co?
To pozwolenie na wyslanie Gismo na orbite.
- Co? - Mozemy to odwolac.
To tylko 75-milionowy kontrakt. Powiem ci, co zrobie.
Zadzwonie do generala i powiem, ze nie jestes zainteresowany.
- Na orbite w czerwcu? - Za trzy miesiace.
- To niemozliwe. - Mozliwe.
- Mozliwe? - Tak.
Być moze. Przemyslmy to.
Pojedziesz do Waszyngtonu i powiesz generalowi, ze to pestka.
- Mam jużbilety. - Skarbie, daj mi Goodwina.
- Bedziemy pracowac na okraglo. - Wlasnie. Praca i tylko praca.
- Dziewczyne odlóz na potem. - Tak.
- Zadzwonie do niej. - Nie. Sam to zrobie.
Nie umiesz rozmawiac z dziewczetami. Ja zadzwonie.
Chwileczke. Jużto kiedys zrobiles. Wylaz.
- Tylko próbowalem. - Waszyngton. Jedź.
- Moze mnie polubic. - Jedź.
Kochanie.
- Czesc, Mabel. Czesc, Norman. - Czesc.
Co tam macie?
Dostarczono to dla ciebie.
- Dla mnie? - Tak.
- Naprawde? - Od pana...
- Jak się nazywal? - Pan Templeton.
- Tak. - Ach, to pewno mój ogon syreny.
- Ogon syreny? Bylas na rybach? - Co?
Nie, to syrena...
- Dluga historia. Kiedys opowiem. - Przyjdzie do nas uroczy czlowiek.
- Wspólpracownik Normana. - Pan Mutnik.
- Tak. - Jest starszy, ale dobrze ustawiony.
- Wiesz, co mam na mysli. - O tak.
- Przyjdz do nas. - Chcialabym go poznac,
ale musze isc na kurs. Dzieki za troske.
Innym razem. Musze jużisc.
Wladimir szczeka jak szalony. Przepraszam.
- Ach, to nic. - Przepraszam i dziekuje.
Kurs! Nie powiesz chyba, ze co wieczór chodzi na kurs.
- Nie wspomniales o tym glupim psie. - Nie bylo okazji.
Szczeka za kazdym razem, gdy zadzwoni telefon.
Czesc, kochanie. Tesknilam za toba.
Czesc. Czesc, skarbie.
Dzwon na policje.
Sam sobie dzwon. Czesc. Czesc, rybki.
Wszystkie jestescie? Glodne? Dobra.
Jedzcie na zdrowie, nie ma haczyków.
- Czesc, skarbie. - Czesc, mój skarbie.
Corky? Gdzie jestes?
Jednostka czwarta, Los Angeles. Tu 11-Q, 11-73, jednostka druga.
Tu Santa Catalina. Zglos się.
- Zglaszam się. - Czesc, Jenny.
Czesc, tato. Pewnie się ucieszysz, bo odzyskalam kostium.
- Tak? W jaki sposób? - Nigdy bys nie uwierzyl.
Powiesz mi, gdy przyjedziesz na weekend.
Chyba nie będę mogla. Mam milion rzeczy do zrobienia.
Musisz przyjechac. Nie obejde się bez syreny.
- Wez Nine. - Potrzebuje syreny, a nie wieloryba.
"Nie moglem znalezc ogona. Czy to cię okryje?".
Mówisz do siebie, Jenny?
Chyba tak.
Tak się konczy, gdy mieszkasz z ptakami, psami i rybkami.
Gdybys powiedziala, ze nie mozesz przyjechac, bo masz chlopaka,
- to co innego. - Znowu gderanie.
Dobra. Zadzwonie jutro.
W porzadku, tato. Na razie, Nina. Nie gniewaj się.
Kogo miales na mysli, mówiac o wielorybie?
Powiedzmy sobie szczerze, skarbie. Nie jestes gupikiem.
- Chyba sobie zartuje. - O nie.
Dobra, spróbuj RP minus 27 przez Y do kwadratu.
- W porzadku? - Tak.
Prosze pana, mam akta tej dziewczyny.
Co? Tak. Czytaj.
"Dane. Jennifer Nelson: Zamezna, owdowiala.
Maz, Randolph Nelson: Oceanografer".
- Oceanograf. - Dziekuje.
"Zatonal na wyprawie badawczej kolo Bahamów. Koniec meza.
Ojciec, Axel Nordstrom, ma statek turystyczny na Catalinie.
Dziewczyna mieszka sama z psem, dwoma gwarkami i rybkami tropikalnymi.
Hobby: Wodniactwo i gotowanie.
Wygrala nagrode w konkursie wypieków za ciasto z kremem bananowym.
Posiada licencje nawigatora numer 7256.
Obecnie chodzi na kursy..."
Jest pan gotowy? "Pisarstwa, baletu, rzezbiarstwa,
znajomosci muzyki, radiotelegrafii, ceramiki i sporzadzania map".
- Myslalem, ze to ja jestem zajety. - Sprawia panu jakies problemy?
Tak, to najgorszy rodzaj. Dwa ciala na innych orbitach.
Na wszystko jest jakies równanie.
Cytowano to w jednym z magazynów.
Wez na przyklad Marsa, a ja wezme Wenus.
- Tak jest. - Mars jest zamkniety w swojej orbicie
- z powodu wielkiego cisnienia. - Cisnienia? Tak.
Ale jesli sklonimy Wenus, by wyszla ze swojej orbity,
- dodamy X plus Y plus AKTA... - Co?
AKTA. Ich zawartosc.
- Zgubilem się. - Nie, posluchaj.
AKTA plus X Y do drugiej potegi
plus przesuniecie orbity równa sie
polaczenie Marsa i Wenus.
Niesamowite. Mysli pan, ze swiat jest na to gotowy?
Dziwie się, ze pierwszy na to wpadlem.
- Pani Nelson. - Slucham pana?
Pan Templeton prosi pania do swojego biura.
Pan Temp... A o co chodzi?
Pani Nelson, w bardzo krótkim czasie
rakieta z zaloga wyleci w odlegle obszary naszego systemu.
Podczas mojej nieobecnosci
pani biografia odpowie na wszystkie mozliwe pytania o mnie.
Oczywiscie.
Dlatego chcialbym, by uczestniczyla pani w moich zajeciach.
Jest to oczywiscie scisle tajne.
Oczywiscie.
Wie pan, nasz dzial uzywa specjalnego kodu
na okreslenie kazdego projektu. Jak mam go nazwac?
Nazwijmy go... Projekt Wenus.
Projekt We...
To znaczy, ze leci pan?...
Tak jest.
- Panie Templeton! - Tak?
Czekamy na wiezy.
Zaraz bedziemy.
- "My". To znaczy pani i ja. Chodzmy. - Oczywiscie.
Niestety, musi pani to zalozyc.
Dziekuje.
Pochodze z Sioux City w stanie lowa i...
- Pani Nelson. - O, dobrze.
- Przepraszam pana. - Jak mówilem,
urodzilem się w Sioux City w lowa, lubie bejsbol, ksiazki, filmy.
A i przepadam za ciastem z kremem bananowym.
- Z kremem bananowym? - O co chodzi?
Wygralam konkurs za ciasto z kremem bananowym.
- Nie. Z ptasim mleczkiem czy kokosem? - Jednym i drugim.
Fantastycznie. To moje ulubione ciasto.
- Naprawde? - Tak.
- Mozna je dopasowac. - Tak?
Dzieki.
Bardzo dziekuje.
ZAKAZ WSTEPU
SPAL TO! SZPIEG MOZE TEGO SZUKAC
Panie Taylor.
Pani Nelson?
Pomocy.
- Prosze. - Dziekuje. Nie jest pani zmeczona?
- To pan potrzebuje snu. - Gdy chodzi o boginie milosci?
Kto móglby spac, planujac spotkanie z Wenus?
- Panie... Och, przepraszam. - Nie, prosze mówic.
Jestem bardzo dumna, ze uczestnicze w tym eksperymencie.
Wiem, ze się panu powiedzie.
- Prosze tak nadal myslec. - Dziesiec...
- Chce pani to zobaczyc? - Tak.
- Prosze. - Siedem, szesc,
piec, cztery, trzy, dwa, jeden.
Ognia.
Prosze, spodziewalam się pani. Slyszalam pani samochód.
- Nazywam się Nelson. - Wiem, jestem pani Miller.
Milo mi poznac. Jaki piekny dom.
To ciasto?
Tak. Upieklam je dla pana Templetona.
- Pewno jest bardzo ciezkie. - Mam nadzieje, ze nie.
- Witaj, Jenny. - Dzien dobry.
Jenny, pani Nelson, to Edgar Hill z CIA.
Milo mi poznac.
Prosze zaczynac. Pytaj Anne o wszystko.
- Dobrze. - Prosze.
Przepraszam.
Pisze moja biografie.
Mam zamiar ja przeczytac i dowiedziec się czegos o sobie.
- A ta druga pani to Anna Miller? - Tak. Moja pomoc domowa i skarb.
Jest ze mna już10 lat.
To Pritter Hi-Fi, instaluje naglosnienie na przyjecie.
Będę w miescie pare dni, sprawdzam trop szpiegowski.
Dobrze. Przykro mi, ze nie bylo to bardziej ekscytujace.
I niech tak zostanie.
Gdzie pan trzyma to swoje równanie?
- Tutaj. A dlaczego? - Nie ma planów ani kopii?
W dwóch sejfach. Jedna w biurze, druga tutaj.
- Dobrze zabezpieczone? - Tak. Pokaze panu.
Przybory pismienne sa za ta pólka. Wyciaga się i obraca.
- Dziekuje, pani Miller. - Anna.
Jenny.
Prosze.
Otwieraja się tylko na modulacje mojego glosu i sekwencje slów.
Poniewaz kazdy glos jest inny,
- sejfy sa nie do otwarcia. - Doskonale.
Anna?
Co?! Och, przepraszam.
- Moje serce. - Nie chcialem pani przestraszyc.
Instaluje naglosnienie.
Przepraszam.
Nazywam się Pritter. Julius Pritter. Hi-Fi Stereo.
Moja wizytówka. Moze się przydac.
Zaraz zejde pani z drogi.
Duchy w bibliotece.
- Prosze uwazac! - Co?
O nie!
- O nie! - Co to bylo?
- Moje ciasto. - Bardzo mi przykro.
Mnie też. I jemu.
- Co mam zrobic? - Prosze się nie ruszac. Ubrudzi pan...
Prosze się pospieszyc. Przemaka.
Nie czuje się dobrze. Mam katar.
- Moja skarpetka jest cala wilgotna. - Prosze wlozyc tu noge.
- Ze wszystkim. - Chyba się przeziebie.
- Prosze wepchac. - Dobrze.
- Już. - I nie pobrudzic podlogi.
Dobrze.
- Dobrze. Tak, dobrze. Tak. - Prosze to strzasnac.
Strzasnac...
- Nie moge wyciagnac. - Niemozliwe.
Naprawde. Moje palce sa zakrzywione.
- Mam wrastajace paznokcie. - W tej chwili wolalabym
nie wiedziec
- o pana paznokciach. - Dobrze. W porzadku.
- Prosze pani, jestem chory. - Moze pan?...
- Zamknac się? - Tak. Niech pan się trzyma.
- Trzymam się. Prosze ciagnac. - Ciagne.
Przepraszam.
Tak mi przykro. W porzadku?
Nie. Zawsze zaplatuje sie w drabinie ze stopa w ciescie.
Nie moge wyciagnac. Prosze mi pomóc.
- Prosze się nie ruszac. - Zaraz, jestem uczepiony.
Powinnismy wyjac drabine...
- Chwileczke. Prosze... Zaraz. - Musze postawic drabine.
Drabine, tak. Bardzo dobrze. Chwileczke.
Jeszcze krawedz. Krawedz.
- Boze, co za balagan. - Przepraszam.
Jest pani na mnie poirytowana, a ja jestem zirytowany soba.
Dobrze przynajmniej, ze z moim katarem nie wpadlem do basenu.
Naprawde nie moge w ten sposób isc przez zycie.
Panie Pritter, prosze poczekac.
Musimy podejsc do tego...
- Musimy podejsc do tego naukowo. - Tak.
- Dobrze? - Czemu nie.
- Prosze posluchac. - Tak.
- Mysli pani? - Jużwiem.
Stane na tym calym moim ciezarem.
A gdy to zrobie, pan wyciagnie noge.
- Rozumie pan? - Naukowo.
Tak. Dobrze?
- Jasne. - Dobrze.
- Gotowy? - Tak.
- Wchodze. - Teraz mam wyjmowac, tak?
Ja naciskam, pan wyciaga.
Panie Pritter! Panie Pritter...
- Nie moge... - Pani nie moze?
Stanela pani obcasem na moim paznokciu.
- Panie Pritter. - Tak?
Nie mozemy podejsc do tego naukowo, zanim nie wyjme mojej stopy.
- Koniec z naukowym podejsciem. - Prosze mnie posluchac.
- Tak. - Przytrzymam się pana.
Prosze pani!
Mój zegarek.
Pan Templeton powiedzial, by się pan zrelaksowal.
Zaraz wyczyszcze panu ubranie.
Dzieki, Anno.
Duza koszula, ale dobrze na tobie wyglada.
Dziekuje.
Tak mi przykro z powodu balaganu.
- Nie martw się. - Posprzatam.
Nie ma o czym mówic. Twoja stopa.
- Boli cię stopa? - Stanal na niej.
Nie jest za szczuply.
Biedny pan Pritter. Jak się czuje?
Ukrywa się, a Anna czysci jego ubrania.
Widzial pan, gdy wyjmowal ryby z koszuli?
Podobalo im się to. Dalej tu plywaja.
- Musze ci coś wyznac. - Co?
Nie jest mi przykro, ze boli cię noga. To przyjemne.
- Ja teżmusze coś wyznac. - Co?
Masuje pan zla noge.
To ta.
Tutaj stanal. Jest spuchnieta.
Tak. Moze powinnismy posmarowac ja ciastem.
Tak mi przykro z powodu tego ciasta.
- Nie tak jak mnie. - Tak bardzo je pan lubi?
To moje glówne pozywienie. Codzienna dieta.
- Moze upieke jeszcze jedno? - To cudowny pomysl.
- Ma pan skladniki? - Anna ma doskonala kuchnie.
A ja jestem swietnym asystentem. Chodzmy.
- Dobrze. - Nie bedziemy się martwic o linie.
Nie moge wyjsc ze zdumienia.
- Nigdy nie widzialam takiej kuchni. - Naprawde?
To proste. Wszystko jest tutaj.
Wystarczy nacisnac na guzik. Spójrz.
Do pieczenia fale podczerwone. Zadnego goraca.
Promieniowanie. 500 stopni Celsjusza.
Co o tym myslisz?
- To jak pokój kontrolny. - Zacznijmy pieczenie.
Jaka jest twoja sekretna metoda?
Caly sekret polega na ubijaniu.
Bialka trzeba ubic, by staly, ale nie stracily wilgoci.
- Twarde, ale nie suche. - Tak.
- A teraz... - Musimy się tego pozbyc.
- Komórka fotoelektryczna. - Naprawde?
Jestem pod wrazeniem.
Czy w takiej kuchni jest trzepaczka do jaj?
Trzepaczka do jaj?
Jużsię robi.
Nie do wiary.
O rany! W tej kuchni kobieta jest niepotrzebna.
Jestes jedyna dobra rzecza, której nie przewidzialem. A gdybys
zrobila balagan... Patrz.
- To jest zywe. - Robot podlogowy.
Ma oczy.
Patrz.
Ma teżnos!
Co jest w tym worku?
To komora ssaca, wierz lub nie.
- Naprawde? - Naprawde.
- Gdzie się schowal? - Ma tam swoja bude.
Nazywamy go Insekt. W kazdym domu bedzie taki.
Nie w moim. O rany.
- Koniec ubijania. - Chwileczke!
Nacisnij na czerwony guzik.
Ten?
- Nie do wiary. - Czy to nie cudowne?
Naprawde.
To nie do wiary.
- Tylko trzy minuty? - Czas jest relatywny w erze kosmosu.
- Co dalej? - No cóz...
Zmniejszymy do 350.
Kontrola do operatora, zielone swiatlo, 350.
- Otwiera się, gdy jest gotowe? - Jak kwiat.
Och, ubrudzilas się. Pokaz.
Zawsze się brudze przy pieczeniu. Dziekuje.
- Co? - Zawsze mialas te piegi?
- Tak. - Dodaja ci uroku.
Dzieki. Gdy bylam mala, mialam nadzieje, ze się polacza
i beda wygladac jak opalenizna.
Ale chlopcy i tak za toba biegali.
- Uciekalam jak plochliwa sarna. - Nadal chcesz uciekac?
- Tak? - Telefon dzwoni.
- Pan Molloy z Waszyngtonu. - Dobrze, Anno.
Nie podjadaj, gdy mnie nie bedzie.
Moje ciasto!
Uciekaj!
Oddaj mi to!
Idź sobie!
Odejdz!
Oddaj mi to.
STRZELAJ DLA ZABAWY
Najszybsza podróz na Cataline w moim zyciu.
- Jak szybko plyniemy? - Bardzo, ale to scisle tajne.
Opracowujemy POZSRL dla marynarki.
- Co to znaczy? - POZSRL?
Punkt Obserwacyjny Zdalnie Sterowany Robotem Ladowym.
Ta lódz moze być sterowana przez pilota z duzych odleglosci.
Wybierz cel, nacisnij guzik i...
- Naprawde? Jak pilot do telewizora. - Dziala tak samo.
Tylko nie moge przelaczac programów.
- Prosze, ty steruj. - Wolalabym nie.
Jestes czy nie jestes dziewczyna ze statku turystycznego?
Jestem.
Dalej, zeglarzu. Srodkowa dzwignia zwieksza szybkosc.
Sam o to prosiles.
- Pilot! - Poczekaj! Co?
- Pilot. - Co?
Pilot do zdalnego sterowania.
Jak mam to zatrzymac?
Przycisk jest pod maska! Pod maska!
Co?
Nie martw się, Jenny! Poprowadze cię pomiedzy nimi!
Usun się!
Hej! Zejdz mi z drogi!
- Z drogi! - Uwaga! Skrec!
Przepraszam!
Daj mi to.
- Tato! - A niech to.
- Uwaga! Plynie na nas motorówka! - Skaczcie!
Tato, uwazaj!
Uwazaj, Jenny. Plyniesz na lad.
Twarde ladowanie.
Skacz!
Nie ma szans, ze marynarka to kupi. Skacz!
Uwaga! Nadchodze!
Twarde ladowanie.
Siadaj.
Jenny! Bo jużtak zostaniesz.
Mów za siebie, mala Jenny.
Co?
Pieknie. Po prostu pieknie.
- Za szybko dla mnie. - Sam chciales.
- Wygralas. - To ty chciales spiewac.
Jeszcze.
Daj nam to zakonczenie.
Cudnie. Cudnie.
Przepraszam, ze musze isc, ale Zack znajdzie mnie wszedzie.
- Mnie teżjest przykro. - Naprawde?
Tak. Naprawde.
Jenny, widzisz ten ksiezyc?
Ten ksiezyc?
- Tak, ten. - Widze.
Zaraz kolo niego jest planeta o nazwie Wenus.
Nie chcialbym zostawiac dziewczyny samotnie patrzacej na Wenus.
Próbuje powiedziec,
ze Wenus tak samo pieknie swieci nad moim domem.
Czy to ma sens?
I nie musialbym być sam
z moimi zmurszalymi równaniami. To teżnie ma sensu, prawda?
Chyba próbujesz mi coś powiedziec.
Dobranoc. I dziekuje.
W droge, Jim.
Niemozliwe!
To smieszne! Oszaleliscie!
Tajne informacje przedostaly sie z zakladów kosmicznych.
Grasuje szajka szpiegowska, a niewinnie wygladajaca kobieta,
taka jak Jennifer Nelson, moze być jej czlonkiem.
A ja mam slabosc do agentów wywiadu o blond wlosach?
- A nie? - A jak ty uwazasz?
Powiedz mu, Homer.
Jako glówny oficer ochrony w tej fabryce,
az do powrotu z wakacji pana Johnsona,
- mam obowiazek... - Nie jestes kandydatem na prezydenta.
Przejdz do sedna.
Ona zachowuje się bardzo dziwnie.
- Zgadzam się. Co poza tym? - Nie dzwoni pan
trzy, cztery razy dziennie.
I nie rozmawia jak ona przy uzyciu kodów.
Jak mozna rozmawiac przy uzyciu kodów?
Wykreca numer.
I mówi do sluchawki:
"Raz,
dwa,
trzy,
cztery,
piec,
szesc.
To na razie wszystko, Wladimir".
Wladimir?
Wladimir. Stare indianskie imie.
Z plemienia na przedmiesciach Moskwy.
- Mów, Homer. - I nie widze, zeby pan
rozpalal ogien w swoim koszu na smieci
i palil tajne dokumenty po nocy tak jak ona.
- Co? - Jest sprytna, prosze pana.
Czy to coś panu mówi?
"Akta plus X Y do kwadratu". Tak, chyba tak.
- To robota idioty. - Mów, Homer.
Zapisal to pan, gdy tam stalem. Pamieta pan?
W dniu, gdy zwrócila bikini z tygrysim wzorem.
- To nic takiego. Zapomnij o tym. - To musi coś znaczyc.
Inaczej by pan tego nie zapisal.
To wzór na wprowadzenie Marsa i Wenus
- na te sama orbite. - Musisz odpoczac. Kiedy...
Zamknij się, Zack. To bzdury.
Wiec dlaczego zostaly przeslane przez krótkofalówke?
- Przechwycilismy to wczoraj w nocy. - Poinformuj go.
Ma 6-metrowa antene na dachu.
- Na krótkie fale. - Skad wiesz, ze jej uzywa?
Sprawdzimy to. Ale wyglada na to,
ze ktos bardzo chce zdobyc Gismo.
Jesli jużgo nie ma.
Chwileczke.
Ten sejf ze stali o grubosci 25 cm
otworzy się tylko na modulacje mojego glosu i te sekwencje:
G jak gamma, B jak beta, A jak alfa, omega. Sezamie, otwórz się.
- Pytania? - Nigdy nie watpilem,
ze plany sa bezpieczne.
Sa jednak cennym lupem, tak jak i pan.
Mówi, zebys zajal się liczbami.
Tak jest. A my zajmiemy się Mata Hari.
Zostawcie ja w spokoju.
Jesli to podstep, sam się przekonam.
Zatuszujemy te sprawe.
Gdyby general się o tym dowiedzial... Rany,
- jade po niego na lotnisko. Idziesz? - Ide do lózka.
Sam. A jesli chcielibyscie wiedziec,
zaprosilem na wieczór waszego szpiega.
I wiecie co? Odmówila.
Co dowodzi, ze jest mila dziewczyna, a nie zadna Mata Hari.
Dobry wieczór.
Zmienilas zdanie?
Pewnie tak.
Ciesze się.
Na pewno?
Oczywiscie.
Bruce, coś się stalo?
Dlaczego pytasz?
Masz Gismo.
Lecz ja ci je odbiore.
Czuje coś...
Mam nadzieje, ze czujesz...
Mata Hari nie cofnie się przed niczym.
Nic nie stanie pomiedzy Mata Hari a jej celem.
Co mówilas?
Nic ci nie jest? Wygladasz dziwnie.
Z checia oddam zycie,
poniewaz ukradlam tajny wzór
na to, co nazywasz Gismo.
Lepiej jużpójde.
- Pózno już. To był blad. - Nie. To ja się pomylilem.
Przez jedna szalona sekunde...
To wszystko jest bardzo glupie.
- Nie, powinnam pójsc. - Podoba mi się muzyka, która puscilas.
- Wszystko mi się w tobie podoba. - Ale patrzyles na mnie,
jakbys widzial mnie pierwszy raz.
- Tak bylo. - Moze to prawda.
Na pewno dobrze się czujesz?
Z pewnoscia.
Przepraszam. Niezdara ze mnie.
- Nic się nie stalo. - Przepraszam.
- I tak musze wziac prysznic. - Posprzatam.
Osusz się. Poczekaj tu. Przebiore się w coś wygodniejszego.
- Zaraz przygotujemy panu pokój. - Tylko szybko. Jestem zmeczony.
Przepraszam, panie generale.
Czy chcialbys mnie pocalowac bez wody sodowej?
Kim pan jest? Kto to?
Zack Molloy, mój partner.
Wpada od czasu do czasu i molestuje kobiety.
Powiesz mi, kogo molestowalem?
- Czemu nie. Jennifer Nelson. - Milo mi... To jest Jennifer Nelson?
- Dzial informacyjny. - Swietnie pani informuje.
- Powinnam się pozegnac. - Odwioze cię do domu.
- Nie. Mam samochód. - Witam, panie generale.
- To general Bleecker. - Milo mi poznac.
- I dobranoc. - Mila podróz?
Nudna az do tej pory.
- Tak mi przykro. - Wiem.
- Nigdy tak się nie wstydzilam. - Jen?
- Masz gosci? - Nic nie szkodzi.
Wiesz, ja... Najpierw pozbieralam orzeszki.
Potem zgasilam swiatlo i czekalam.
- Wiem. - A twój partner...
- Zack. - Myslalam, ze to ty.
Rozumiem. Do zobaczenia jutro na przyjeciu.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Jenny?
- Serwus. Ja... - Wpakowales się w bagno.
- Co? - Wziales pieniadze,
- nie dotrzymujac obietnicy. - Alez...
Twoja praca z ostatnich dwóch lat
to pozmieniane wyjatki z magazynów Kosmos, Przestrzen
- i Mechanika dla wszystkich. - Myslicie, ze ja?...
A teraz bazgroly bez wartosci?
Musielismy się za ciebie rumienic.
A w dodatku podobno ktos nas ubiegl.
- Tak? - Kim jest Jennifer Nelson?
To jakas dziewczyna. Tak?
- A Wladimir? - Wla... Nie wiem.
Wiec się dowiedz. Nie do wiary, jak goracy
jest koniec cygara.
Ale...
- Chcialbys coś powiedziec? - Z checia zwróce pieniadze.
- Moge je pozyczyc. - Coś bardziej konstruktywnego.
Co? Powiedzcie. Ja... Wszystko zrobie.
Jutro jest przyjecie. Zainstalowales system naglosnieniowy?
Tak. Nie. Zaraz. Naprawilem go. Wlozylem do glosników tranzystory.
- Masz do nich dostep? - Tak.
- Chcemy wiedziec, kim jest dziewczyna. - Kim jest.
- I czy ma równanie. - Równanie.
- Odbierzemy je. - Odbierzemy.
- Przeslij je kodem. - Musicie mi tylko powiedziec,
jak to zrobic. Przeslac to... Zimno mi. Najpierw zakodowac.
Mam to wlaczyc. Teraz sluchawki. Poczekajcie.
Nie wiem...
AMBASADA ZSRR
DEPARTAMENT STANU USA
Co się tu dzieje, do licha?
- General? - Kim jest Wladimir?
Co przede mna ukrywacie?
Nie ma się pan czym martwic.
CIA się tym zajmuje. Sprawdzamy te dziewczyne.
Jaka dziewczyne?
- Te, która pan poznal. - Co? Czy ona?...
To obca agentka?
To tylko pionek. Przygotowujemy sie do zlapania duzej ryby.
Czy Gismo?...
Gismo jest bezpieczne?
Tak. Niech pan wraca do lózka.
- Wszystko dobrze. - Tak? Oby tak bylo.
Jednostka czwarta, Los Angeles. Tu 11-Q, 11-73.
Jednostka druga, tu Santa Catalina. Zglos się.
Jednostka czwarta, Los Angeles. Tu 11-Q, 11-73.
Jednostka druga, tu Santa Catalina. Zglos się.
Wladi. Co robisz w mamusinym lózeczku? Ty lobuzie.
Jednostka druga, tu Santa Catalina. Zglos się.
Jednostka czwarta, Los Angeles. Tu 11-Q, 11-73.
Jednostka druga, tu Santa Catalina. Zglos się.
Tato, to ja.
- To nie twój ojciec. - To Arnold.
Mówilas, ze bylas jużsprawdzana w tej swojej
- fabryce fajerwerków. - To prawda.
Wiec o co tu chodzi? Wlócza się tu dziwne osoby
- i zadaja mi rózne pytania. - Na jaki temat?
- Na twój temat. - Mój?
No tak. Nie slyszales, tato?
Twoja córka jest najbardziej niebezpieczna osoba w calej Lizbonie.
Wystarczy jedno slowo i... koniec.
Przestan.
Tato, to chyba logiczne, prawda?
Jestem zaangazowana w scisle tajny projekt
- z geniuszem ery kosmicznej. - Jak wam się uklada?
- To scisle tajne. - Jestes zakochana?
Nie mozemy podac tej informacji.
- O nie. - O nie.
Poczekaj, tato. Ktos dzwoni do drzwi.
- Slucham? - Dzien dobry. Pani Nelson, tak?
Tak. Ale jestem bardzo zajeta.
Nazywam się Carstairs, mieszkam w sasiedztwie.
Skladamy petycje przeciwko swiatlom drogowym, które instaluja.
Innym razem, panie Car... Jestem bardzo zajeta.
Nie mam nic przeciwko sygnalom ruchu drogowego. Dzieci i tak dalej.
Ale cala noc pipuja.
Pip, pip, czerwone,
pip, pip, pomaranczowe,
- pip, pip, zielone... - Jednostka czwarta, zglos się.
- Przepraszam, panie Pip... Carstairs.
Zaraz wracam.
Przepraszam, tato. O czym mówilismy?
Jestes najniebezpieczniejsza kobieta w Lizbonie
i pracujaca przy scisle tajnym projekcie,
którego nie wyciagna od ciebie nawet goracymi szczypcami.
- Moze dasz mi jakas wskazówke? - Dzisiaj jest wazna noc.
Dobrze, ze mi przypomniales. Zadzwonisz do Wladimira?
- Nie. - Prosze. To bardzo wazne.
Jest ostatnio jakis dziwny.
Zrobil coś, czego nie robil od miesiecy.
- Co? - Wskoczyl do mnie do lózka.
Powinien zostac zastrzelony.
Jestes okrutnym mezczyzna, kapitanie Nordstrom.
Ci dziwacy znów się zblizaja.
Przysiegam,
ze jesli postawia stope w mojej lodzi,
zabetonuje ich i wyrzuce w porcie.
Bierz ich, tygrysie.
Odbiór, wylaczam się.
Panie Carstairs?
- Czesc, Mabel, Norman. - Czesc.
Mutnik jest przystojniejszy od tego goscia.
Ojciec Mutnika jest przystojniejszy od tego goscia.
Podaj mi marynarke, stary.
"Podaj mi marynarke, stary". Czasami mysle, ze jestes gluchy.
Czytales raport Crippsa.
- Dzis jest wazny wieczór. - Mam nadzieje.
Co ona ma zrobic, by cię przekonac?
Rozmawiac z Moskwa przez krótkofalówke?
A moze chcialbys zobaczyc filmy z Wladimirem wskakujacym do jej lózka?
- Przestan, dobrze? - To teżbylo w raporcie Crippsa.
Przydalyby mu się dlugie wakacje. Tobie też.
Robisz się tak nerwowy jak general.
Wiem, gdzie jest dzis przyjecie. Mozesz być moim gosciem.
- To był mój pomysl. - Kupie ci drinka.
Mnie? Place za polowe tej imprezy.
Placisz za cala. O czym ty mówisz?
Jak leci, Ralph?
Mamy doskonaly dzial informacyjny.
- Milo, ze przyszedles. - Dziekuje.
- Ken i Helen. Jak się macie? - Serwus.
- Milo, ze przyszedles, Ken. - Milo cię widziec.
- Ciagle jej nie ma. - Nie martw się. Wielki szpieg się zjawi.
- Nie cierpie tego. - To nie jedź.
Jem z nerwów.
Moje wrzody teżnie sa zadowolone.
Robia się czerwone, biale i niebieskie z powodu utraty kontraktu.
Niczego nie stracimy. Spróbuj się zabawic.
Tak.
Nerwy.
Witaj, Anno.
- Jenny. Pieknie wygladasz. - Dziekuje.
Poczekaj, az pan Templeton cię zobaczy.
- Myslisz, ze mu się spodoba? - Cala mu się spodobasz.
Lemoniada dla Juliusa.
- Julius tu jest? Moje ciasto. - Biedaczysko, pracowal caly dzien.
- Pomagal nawet przy zakaskach. - Poloze to w bezpieczne miejsce.
Jeszcze jedno ciasto?
Jenny, psujesz tego mezczyzne.
O to chodzi.
- Dobrze się pan bawi, generale? - Co takiego?
Zabawa? Panowie, polujemy na szpiega.
Hill powiedzial, ze dzis się skontaktuja.
Dlatego chce się upewnic, ze... Gdzie jest Hill?
Jeszcze go tu nie ma, ale ochrona pilnuje domu.
Jesli pani Nelson jest szpiegiem...
"Jesli?".
Tak pan powiedzial?
Dopóki nie udowodni swojej niewinnosci, jest winna. To moje motto.
Dobrze powiedziane, generale. To bardzo dobre motto.
- Dobry wieczór. - Hej, Jenny.
Pamietasz Zacka Molloya?
- Tak, mialem przyjemnosc... - Moze pamietasz takze generala.
Witam.
Orkiestra gra moja ulubiona melodie.
- Czy móglbym?... - Za pozwoleniem,
ja polece na pierwsza misje. Przepraszam.
Dziekuje.
Nie powiedziales slowa o mojej nowej sukni.
Piekna. Ale nie patrzylem na suknie, tylko na ciebie.
Ten dom swietnie nadaje się na przyjecia.
- Wszystko jest tu takie piekne. - To prawda.
Czy to nie cudowne, co moze zrobic nowa suknia?
Nie mozemy polegac na twoim partnerze, Molloy.
Panie generale, alez Bruce jest...
Co myslisz o miejscu dla wizytujacych oficerów?
Tylko dla oficerów?
Mysle, ze zmiescimy takze dziewczynke z Cataliny.
Jest wyraznie zakochany w tej kobiecie.
A z doswiadczenia wiem,
ze milosc i wojna do siebie nie pasuja.
Dobre, panie generale.
Co pan sugeruje?
Na razie obserwujmy.
Pamietaj,
kazdy w tym pokoju moze być Wladimirem.
Kazdy.
A tutaj mamy czerwony pokój.
Sama widzisz, mamy tu
czerwony dywan, czerwone sciany i czerwony sufit.
Za sciana jest niebieski pokój
z niebieskim dywanem, scianami, sufitem i...
Kocham cię.
Naprawde.
Kocham cię.
Telefon dzwoni.
Nie sadzilam, ze to się moze powtórzyc.
- Telefon dzwoni. - Co tam telefon.
- Kocham cię. - Kocham cię.
- Odbierz telefon. Prosze. - Nie odbiore.
Bruce. Przyjdz natychmiast do pokoju z sejfem.
- Po co? - Dzwoni Hill.
Chce z toba porozmawiac. To wazne.
Dobrze.
Mówi, ze to wazne.
Musisz się przyzwyczaic. Zaraz wracam.
Dzwoni z fabryki.
Halo? Czemu nie przyjdzie pan na przyjecie?
Pracuje pan po godzinach.
Tak jak i pana przyjaciólka, sadzac po zawartosci jej biurka.
O czym pan mówi?
Zacznijmy od poczatku.
Wladimir.
Och, Wladi.
Ostatni raz mówie, ze Jennifer Nelson nie jest szpiegiem.
To polowanie na czarownice to strata czasu.
Zaraz strace jeszcze wiecej czasu.
Moze pan jeszcze raz wyjasnic, co to za Projekt Wenus?
Nie ma Projektu Wenus. Nigdy nie bylo.
Wymyslilem to, by zyskac na czasie, by... Nie chce o tym mówic.
Uwierzyla panu we wszystko.
Oczekiwalem tego.
A moze to ona chce zyskac na czasie?
- O czym pan mówi? - Uwielbia pan ciasto bananowe,
piecze ciasto bananowe. Skad o tym wie?
Nie wiem, nienawidze ciasta
i bananów. Ciasta bananowego nie znosze.
Ale powiedzial jej pan...
Zdobyla nagrode. Gdyby to byl budyn z osmiornicy, teżbym uwielbial.
Dobrze.
Uwazajcie na nia, póki nie przyjde.
Taki mamy zamiar.
- Kazdy telefon w domu ma podsluch. - Hill, jest pan tam?
Ta dziewczyna nie moze być szpiegiem.
Jest za glupia, by być szpiegiem.
Spotkalem wielu szpiegów w zyciu. Widze to po jej oczach.
Uzywaja do tej pracy nad wyraz seksowne babki.
Jak widac po szmince na twoich ustach.
Musimy ja uwaznie obserwowac.
Nie spuszczajcie jej z oka przez caly wieczór.
- Caly wieczór? - Cala noc, jesli bedzie trzeba.
Dobrze, na razie.
Jenny. Wlasnie uspokajam nerwy.
- Dokad idziesz? - Do domu.
Do domu? Zabawa jeszcze się nie zaczela.
Masz racje, Anno.
Zabawa jeszcze się nie zaczela.
Nic ci nie jest?
O co chodzi?
Co pijesz?
Mieszanke. To szkocka z bourbonem.
Musi być pyszne.
Za glupia ges.
Która jest o wiele sprytniejsza, niz sobie mysla.
Co znowu?
Co się stalo?
Zdawalo mi się, ze jedna zakaska się ruszyla.
Jasne. Pewno krewetka chce wrócic do morza.
- Jesli chcecie wiedziec... - Tak, wiemy.
- Będziesz w czerwonym pokoju. - Tak.
- Prowadzicie swoje gierki, ja swoje. - W porzadku.
Nie mozemy polegac na twoim partnerze. Sami musimy dzialac.
- Co pan sugeruje? - Jesli przyjdzie do najgorszego,
jeden z nas bedzie musial spedzic z nia noc. Zwalczyc ogien ogniem.
Moge się zglosic na ochotnika?
Podziwiam twojego ducha, ale ta misja...
Witam.
- Witamy. Szuka pani Bruce'a? - Wyszedl.
Naprawde?
Szkoda.
To znaczy, ze nastepny taniec nalezy do nas.
Nastepny taniec?
Czemu nie mozemy zatanczyc teraz?
Mozemy, jesli pozwoli mi pan przypudrowac nos
i szybciutko do kogos zadzwonic. Prosze nie odchodzic.
Telefon.
- Telefon? - Telefon.
- Halo? - Halo.
Wasili?
Nie mów, tylko sluchaj.
Towar, który zamówiles,
bedzie przed pólnoca na przystani 63 w San Pedro.
Twój kontakt bedzie mial czarna wiatrówke
i opaske na lewym oku.
Haslo rozpoznawcze:
"Wladimir mnie przyslal".
- Odbiór. - Odbiór? Co odebrac?
Czarna opaska. Wiatrówka.
Masz kogos do obstawienia przystani 63?
Wszyscy sa na specjalnych misjach.
Wyslalem dwóch na Cataline.
Jednym z nich był mój szwagier,
- ale nie wrócil. - Sprowadz kogos. Znajdz Hilla.
Kto to?
Halo, 104.
Nie mów, tylko sluchaj.
T- O-S do 104. Slyszysz mnie?
Tak. O co chodzi?
Mamy problem z dostawa.
Ale mamy nadzieje
wyslac to rano.
- Odbiór. - Dziekuje. Powiem synowi.
- Wyslij kogos na przystan 63. - Spróbuje kogos znalezc.
Szybko. Tanczy pan z nia.
- Na góre. - Tak, tak.
Jenny, kochanie?
Jenny?
Idzie.
Odwagi.
W sluzbie dla narodu.
Czekalam.
Nie czulem się tak od czasów akademii wojskowej.
Kocham starszych mezczyzn.
Czuje się przy nich taka bezpieczna, wie pan?
Tak, wiem.
Czuje, ze moge z nimi rozmawiac i...
Z przyjemnoscia porozmawiam.
I podzielic się moimi tajemnicami.
Bardzo prosze się z nimi podzielic.
No cóz...
Chcialabym spedzic noc w pokoju goscinnym.
Moze zobaczymy się pózniej?
U pani czy u mnie?
Jest pan bezposredni.
To moje motto. Frontalny Atak Bleecker. Tak mnie nazywaja.
W porzadku, Frontalny.
U mnie.
W czerwonym pokoju,
dokladnie o... Niech pomysle.
O dwunastej.
W sama pólnoc.
Przyjde piec minut po dwunastej, ale prosze poczekac.
Będę czekal.
W pelnym rynsztunku.
Tylko bez medali. Jestem uczulona.
To ja.
Po coś się tak przebral?
By ja sledzic.
Gdyby znów poszla do toalety.
Co tu się dzieje?
Chyba bedzie spotkanie z Wladimirem.
- Z Wladimirem? - Przystan 63.
Moi ludzie sa zajeci, wiec wyslalem kogos innego.
Twarzowy kolor.
Dziekuje.
Moge podac coś do picia?
Tak.
Szampana.
Będę się czula, jakbym nadal z panem tanczyla.
Hej, skarbie.
Zack.
Jak się ciesze, ze cię widze.
Co zrobilas generalowi? Wyrosly mu skrzydla.
Skarbie, nie znosze starszych mezczyzn.
Nie znosisz?
Bylam zona jednego.
Wieczory spedzalismy na grze w domino.
- Wiesz, co mam na mysli? - N-U-D-A, nuda.
A co powiesz o mnie?
Jestes w odpowiednim wieku.
Jeszcze troche, a będę o wiele starszy.
Gdy cię wczoraj pocalowalem, poczulem
- "buch". - Tak.
Slyszalam.
Nie dziwie się. To bylo glosne
- buch. - Tak.
Co teraz?
Jestesmy dorosli, no nie?
Wiec zachowujmy się jak dzieci.
Wiesz,
planuje tu spedzic noc.
Chcesz się ze mna spotkac?
Powiedz gdzie i kiedy.
- W czerwonym pokoju. - W czerwonym pokoju.
- Piec po dwunastej. - Piec po dwunastej.
W pelnym rynsztunku?
W spodniach od pizamy. Albo samej koszuli.
Prosze, moja droga.
Dziekuje, Wallace.
Za twoja urode.
Jakie to mile.
Za nasze spotkanie.
Prawie zapomnialam. Musze zadzwonic.
Moja chora ciotka.
Przepraszam. Zaraz wracam.
- Za nia. Ide do telefonu. - Tak.
064,
064, zglos się.
Wszystkie telefony na podsluchu.
Sluchaj.
Mary miala mala owieczke
Biala jak snieg
To wszystko.
Wylaczam się.
Moge prosic do tanca,
pani wladzo?
Nie wysilaj się, frajerze.
Obserwuje cię caly wieczór. Zachowujesz się bardzo dziwnie,
zwlaszcza kolo bufetu.
Kolo bufetu. Choc nie wziales nic do ust.
Próbuje, wie pani...
Wiec lubisz oliwki.
Ja też.
- Ta wyglada jak z metalu. - Wlasnie takie lubie.
Co jest z ta oliwka?
Nic.
Pyszna.
Generale. Widzial pan Jenny?
- Jenny? - Jenny.
- Ach, Jenny. - Jenny.
Nie. Dobranoc, stary.
- Chyba nie idzie pan spac. - Jest bardzo pózno.
Prawie dwunasta, moja pora snu.
Prosze dobrze spac.
- Czesc, stary. - Gdzie Jenny?
Jenny?
Nie wiem. Dobranoc.
Dokad idziesz?
Do lózka. Faceci potrzebuja dziewieciu godzin.
Zaraz. Odkad to kladziesz sie przed dwunasta?
O co chodzi?
Uspokój się. Mam randke.
- Z kim? - Z Jenny.
- Co? Z Jenny? - Co?
Tak. Chce wyciagnac ze mnie wojskowe sekrety.
Na szczescie zadnych nie znam.
Ale coś wymysle.
Chyba nie uderzysz tchórza, co?
- Dobrze pani widzi? - Tak, dziekuje.
Przepraszam. Rozwiazala się pani kokarda.
- Naprawde? - Moge pomóc?
Jest pani taka mila.
- Naprawde pani moze? - Tak.
Prosze się tylko przysunac do lampy.
To atlas.
- Atlas jest bardzo sliski. - Tak.
Jestem przywiazana do atlasu.
Bralam slub w atlasie.
Mój pierwszy slub.
Prosze. Piekna kokarda.
- Gotowe. - Dziekuje bardzo.
- Bardzo prosze. - Jest pani mila.
A ty dokad się wybierasz?
Co ty sobie wyobrazasz? Zejdz mi...
- Nigdzie nie pójdziesz. - Pójde.
Nie pójdziesz, póki nie powiesz mi, co tu się dzieje.
Coś tu się dzieje? Nie zauwazylam.
- Co to bzdury? - Jakie bzdury?
Oddaj mi torebke.
Mam tam miniaturowy nadajnik.
Tego typu bzdury.
Naprawde? Zaraz wysle wiadomosc na Kreml.
Jaka wiadomosc?
- Mój przepis na budyn z osmiornicy. - Budyn z os...
- Podsluchiwalas. - Tak.
Zostan tu. Ide do generala i skoncze z tymi bzdurami.
- Nie... - Poczekaj.
- Powiedzialam: Nie. - Powiedzialem: Czekaj.
Nie.
- Poczekasz. - Postaw mnie.
Postaw mnie.
Puszczaj.
- Wypusc mnie. - Czekaj tam.
- Mam randke. - Wiem, z Zackiem.
Pójde za ciebie. Dam mu w twarz.
Wypusc mnie. Pomocy.
Pomocy.
- Wlasnie chcialem... - Musimy porozmawiac.
Nie ma watpliwosci. To agentka.
Jest taka sama agentka jak pan. Jesli takich maja w CIA,
- ten kraj jest w tarapatach. - Bedziemy musieli ja zatrzymac.
Pani Nelson moze wyjsc, kiedy się jej podoba.
- Co to za halas? - Jaki halas?
Zamknalem ja w szafie.
- Powiedzial pan, ze jest wolna. - Pan też. Zwalniam pana.
- Chwileczke. - Zapewnie panu dlugie wakacje.
Nie moze pan tego zrobic.
Nie? Prosze za mna.
Centrala? Z Waszyngtonem.
Biuro CIA. Z Donaldem C. Heddleyem.
Jasne, poczekam.
Zobaczy pan, czy... Hill?
Hill?
Otworzy się tylko na modulacje mojego glosu i te sekwencje:
G jak gamma, B jak beta,
A jak alfa,
omega. Sezamie, otwórz się.
PORT SAN PEDRO PRZYSTAN 63
- Jak dlugo tu bedziemy? - Póki się to nie wyjasni.
- A ci weszyciele? - Jak beda sprawiac klopoty,
- wyrzuc ich za burte. - Uwazaj, kapitanie.
Wszystko bedzie dobrze, jesli jakis idiota nie zapyta mnie o Wladimira.
Wladimir mnie przyslal.
Nie, prosze.
To tyle, Don. Wyslij ludzi, a ja się tu tym zajme.
Tak. Gdzie ten Cripps? Cripps?
- Homer Cripps. - Tak jest?
Postaw dwóch strazaków przy sejfie, zamknij brame i znajdz mi Hilla.
- Hilla? - Slyszales. Znajdz go.
Nie nazywa się Hill i nie jest z CIA.
- Nie z?... - Znajdz go!
Robi się, szefie.
Wypusccie mnie!
Anna!
Niech mi ktos pomoze!
Wypusccie mnie.
Pomocy!
Wypusccie mnie.
Pomocy!
Jenny.
Kochanie, wszystko w porzadku.
Kocham cię.
Jen... Jenny, kocham cię.
I kocham twoje ciasto z kremem bananowym.
Jenny?
Nie, nie. Siad!
Uciekaj stad. Szybko.
Ty glupi przedmiocie, już, uciekaj stad.
Wlasciwie
nie powinno mi to
sprawiac takiej przyjemnosci. Jużczas.
Zaluje tylko jednego.
Mam tylko jedno zycie,
by je oddac za moja ojczyzne.
No tak. Gdy skonczycie się bawic w dom, mam dla was wiadomosci.
Wiedzcie, ze CIA...
- Otworzyl pan sejf? - Nie.
Ktos to zrobil.
Spotkamy się wczesnie, by wybrac meble?
Prosze siadac, pani Nelson.
Co pan robi?
Niech pani siada.
Prosze nie krzyczec.
Po pierwsze, kim pani jest?
I dla kogo pani
szpieguje? Dla kogo pani szpieguje?
Nie wiem o niczym, slyszy mnie pan?
To oni wymyslili, ze jestem szpiegiem.
Zabawili się moim kosztem.
- To jużkoniec. - Nie ruszac się.
To nie koniec, pani Nelson.
Koniec.
Nie.
Zacznijmy od poczatku.
Kim jest Wladimir?
Co to jest Gismo?
Powiedzialam panu wszystko.
Prosze mówic, pani Nelson.
Nie do wiary, jak goracy jest koniec cygara.
- Nie odwazylby się pan. - Nie?
Tak! W srodowisku szpiegowskim ludzie sa dla siebie jak psy.
Jak mam powiedziec coś, czego nie wiem?
Chwileczke.
Ja...
Co się z panem dzieje?
Nie pale!
- Przyniose wody. - Tak, nie! Nie ruszac się.
Prosze się nie ruszac z miejsca!
Nie!
Pistolet na wode!
Moglabym... Gdybym nie byla kobieta, dalabym panu taki...
- Siadaj! - Jestem zerem.
- Jestes! - Nic mi się nie udaje.
- Ja teżnie czuje się dobrze. - Nigdy nie chcialem być szpiegiem.
Nigdy nie szpiegowalem.
Przeszedlbym na strone wroga, ale kto nim jest?
Zabija mnie! Co ja zrobie?
Powiem ci coś.
Wyjasnisz to i przyznasz się do wszystkiego.
- I powiesz im nazwiska! - Nie znam zadnych nazwisk.
Chyba ktos ci wydaje rozkazy?
Tylko przez telefon. Rozpoznalbym jego glos.
- I co? - To dopiero szpieg!
Nie dali mi nawet numeru!
Ja ci dam numer.
TAJNE
- To Gismo. - Gismo?
- Jest pani szpiegiem? - Nie jestem szpiegiem!
Nie wiem, skad to się wzielo w mojej torebce. Zamknij się.
Zaraz się dowiem.
Próbowalismy go zatrzymac, ale uciekl.
Masz jego opis. Znajdz go.
- Alesmy narobili. - Malo powiedziane.
- Halo? - Prosze z Edgarem Hillem.
Posluchaj, Jenny. Kochanie. Próbowalem dzwonic.
- Wszystko wytlumacze. - Chce rozmawiac z Edgarem Hillem.
Tak myslalem, pani Nelson.
Panie Hill. Dzieki Bogu, ze pan tu jest.
Wlasnie do pana dzwonilam.
Jenny?
- Co powiedziala? - Gdzie ona jest?
Zadzwon na policje.
- Ja, prosze pana? - "Ja, prosze pana?". I to szybko!
- Tak jest. - Idziemy.
Panie Templeton, co się dzieje z moja córka?
- Gdzie ona jest? - Jest w tarapatach.
Prosze mnie do niej zabrac.
To mysmy ja wrobili. Chodzmy.
Podejrzewalismy pania.
Dlatego wlozylismy te falszywe plany do pani torebki.
Przepraszam.
Chyba próbuje pani powiedziec, ze rozpoznaje mój glos.
To on wydawal mi rozkazy przez telefon.
- To pan jest szpiegiem! - Do uslug, pani Nelson.
A teraz mam rozkaz dla pani.
Prosze mi je oddac.
Nigdy nie oddam panu tych planów. Nigdy.
Wolalbym nie robic niczego pochopnie.
- Nie warto. - Dzwon na policje!
- Zostaw ja w spokoju!
SOS. Jednostka czwarta wzywa pomoc.
Jeszcze jedno pytanie. Kim jest Wladimir?
- To pies. - Bez obrazania. W jakiej jest branzy?
Tu general Bleecker. Jedziemy na miejsce...
Przestan kaszlec.
SOS. SOS.
Jest tam kto? Odbiór.
Slyszalem cię, jednostko czwarta. Tu Gravy Train.
Restauracja Maxa. Powtórz.
Zglos się, Gravy Train. Tu Albacore, latarnia morska Rocky Reef.
- Co się dzieje? - Nie wiem.
Ta pani chyba ma klopoty.
Tu jednostka czwarta. Zglos się.
Pomocy! Pomocy.
Tijuana, Meksyk. Moge przelaczyc rozmowe?
O rany.
Przepraszam, Julius.
Ej! To mila kobieta!
Prosze bardzo!
Norman! Slyszales to?
Chyba jakis pijany kot.
Zamknij się. Szczekasz jak pies.
W tym domu sa dwie osoby.
Jedna z nich to wariatka.
Norman! Norman!
- Zamknij się! - Nie mów tak do mnie!
Zamknij się i pozwól mi spac!
Skrecaj!
Hej! Co?...
Dobrze, chodź...
Jenny. Jestesmy.
- Wyciagnijcie mnie! - Nadchodzi pomoc.
- Zrób im awanture, skarbie. - Dzwon na policje!
- To Zack, gwarek. - Co?
Dzwon na policje!
Chwileczke.
Panie wladzo!
Moge coś powiedziec, panie wladzo?
Czesc, Mabel.
Jenny!
O nie.
KOSMICZNE PRZYGOD Y JENNIFER
Napisy: SDI Media Group
Ripped by: SkyFury